miejsko-wiejski

Dzisiaj w nocy zasnął mój, mojego taty kot, Kamil.  Zresztą trudno o nim pisać mój lub czyjś. Kamil zawsze był panem jednego człowieka. Indywidualista i samotnik.

Na początku, to był rok 1996,  był moim kotem. Kiedy moja rodzina współmieszkająca zaczęła się powiększać (zarówno pod względem osobowym jak i zwierzęcym), Kamilowi zaczęło to przeszkadzać. Tracił swoja pozycję dominanta i sukcesywnie rozpoczął proces obrażania się. Jego pani nie należała już tylko do niego. Nie wytrzymał w dniu, kiedy w domu pojawił się szczur, a właściwie szczurzyca. Obraził się na amen i przeprowadził się na dół do mojego Taty, którym mógł rządzić do woli. A Tato się z tym godził i był bardzo z tego zadowolony. Po śmierci Taty Kamil został przeflancowany na wieś. Nie mogłam się nim opiekować w mieście, w taki sposób, jak tego  wymagał.  Nie bywam całymi dniami w domu, a on pomimo swojego indywidualizmu, był bardzo towarzyski. Do listopada było wszystko w porządku. Potem zaczął niknąć w oczach.

Myślę, że tęsknota za Tatą była silniejsza od chęci życia. Owszem był już staruszkiem, ale widać było, że od wewnątrz zżera go jeszcze coś.  Nieludzkie doktory nie mogły pomóc.  Dzisiaj w nocy powędrował za swoim ukochanym Panem.